W dniu 20 kwietnia 2026 roku godz. 12:00 s. IV Sąd Apelacyjny w Białymstoku zajmie się sprawą dotyczącą usiłowania pozbawienia życia małoletniego dziecka poprzez długotrwałe, celowe i szczególnie okrutne zaniedbanie podstawowych obowiązków opiekuńczych.

Postępowanie dotyczy matki, oskarżonej o działanie w zamiarze bezpośrednim, ukierunkowanym na pozbawienie życia swojego syna, który ze względu na poważne schorzenia od urodzenia pozostawał osobą całkowicie zależną od opieki innych.

Zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego w Ostrołęce trzynastoletni chłopiec, wymagający stałej opieki, karmienia, nawadniania i rehabilitacji, został przez matkę odizolowany od otoczenia i umieszczony w wynajmowanym mieszkaniu. Przez blisko pięć miesięcy pozostawał tam w warunkach skrajnie niehumanitarnych – bez stałej opieki, bez dostępu do odpowiedniej ilości jedzenia i płynów, bez higieny oraz bez możliwości uzyskania pomocy w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia. Pomieszczenia były zaciemnione, zanieczyszczone, a dziecko przebywało w nich samotnie zarówno w dzień, jak i w nocy.

Oskarżona pojawiała się w mieszkaniu nieregularnie, niekiedy pozostawiając dziecko bez jakiejkolwiek opieki przez kilka dni z rzędu. W tym czasie koncentrowała swoją aktywność życiową na relacjach osobistych i wyjazdach, zaniedbując całkowicie obowiązki wobec syna. W efekcie tych działań doszło do dramatycznego pogorszenia stanu zdrowia dziecka. W chwili ujawnienia przez służby znajdowało się ono w stanie skrajnego niedożywienia i odwodnienia – utraciło znaczną część masy ciała, a jego organizm wykazywał liczne, poważne zaburzenia.

Stwierdzono m.in. cechy niewydolności serca, zaburzenia elektrolitowe, znaczne wyniszczenie organizmu oraz rozległe odleżyny, świadczące o długotrwałym braku opieki. Dziecko było skrajnie osłabione, z minimalną aktywnością ruchową, a jego stan określono jako bezpośrednio zagrażający życiu. Jednocześnie ustalono, że oskarżona była w pełni poczytalna, a jej zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem nie była zniesiona ani ograniczona.

Sąd I instancji uznał, że całokształt zachowania oskarżonej – jego długotrwałość, powtarzalność oraz skrajne lekceważenie podstawowych potrzeb życiowych dziecka – świadczy o działaniu z zamiarem bezpośrednim oraz ze szczególnym okrucieństwem. W konsekwencji przypisano jej czyn usiłowania zabójstwa wypełniający też znamiona spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Za popełniony czyn wymierzono karę 25 lat pozbawienia wolności. Dodatkowo orzeczono obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 100 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Apelacja wywiedziona została przez obrońcę oskarżonej.