Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 19 listopada 2026 godz. 10:30, s. IV rozprawę apelacyjną w sprawie oskarżonego o zabójstwo popełnione z przekroczeniem granic obrony koniecznej.
Sprawa dotyczy zdarzenia, do którego doszło 10 maja 2025 r. w jednej z miejscowości w gminie Krzynowłoga Mała, w województwie mazowieckim. Z ustaleń Sądu Okręgowego w Ostrołęce wynika, że oskarżony przyjechał do pokrzywdzonego w odwiedziny. Ich relacje były przyjacielskie. Nie ustalono, aby tuż przed zdarzeniem zaistniał między nimi jakikolwiek konflikt. Wieczorem spożywali alkohol. Następnie obaj położyli się spać w pokoju zajmowanym przez pokrzywdzonego. W pewnym momencie oskarżony obudził się, gdyż pokrzywdzony zaczął zadawać mu uderzenia trzymanym w ręku śrubokrętem, raniąc go m.in. w lewe przedramię. Między mężczyznami doszło do szamotaniny. Oskarżony zdołał odebrać napastnikowi śrubokręt i w obronie własnej zaczął zadawać mu ciosy. Jak ustalił Sąd, uderzał na oślep, a pokrzywdzony próbował wyrywać mu narzędzie.
W wyniku tego działania pokrzywdzony doznał czternastu ran w obrębie twarzy i szyi. Jedna z nich doprowadziła do uszkodzenia naczyń kręgowych, a w konsekwencji do masywnego krwotoku i śmierci mężczyzny. Oskarżony również odniósł obrażenia, w tym ranę przedramienia i złamanie paliczka małego palca prawej ręki.
Sąd I instancji zmodyfikował opis czynu i jego kwalifikację prawną. Uznał, że oskarżony nie działał z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życia, lecz przewidywał możliwość spowodowania śmierci pokrzywdzonego i godził się na jej nastąpienie. Jednocześnie przyjął, że oskarżony działał w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej. Podstawą takiej oceny było ustalenie, że to pokrzywdzony zainicjował bezprawny, bezpośredni atak, a oskarżony miał prawo się przed nim bronić. Nie oznaczało to jednak uprawnienia do stosowania dowolnych środków. W ocenie Sądu zadanie kilkunastu ciosów śrubokrętem, w tym w okolice szyi i twarzy, wykraczało poza sposób obrony konieczny do odparcia zamachu.
Przy wymiarze kary Sąd podkreślił, że reakcja oskarżonego była spontaniczna, nastąpiła w następstwie niespodziewanego ataku w czasie gdy spał, działał pod wpływem silnego stresu i emocji.
Ostatecznie Sąd uznał oskarżonego za winnego zabójstwa z zamiarem ewentualnym, popełnionego z przekroczeniem granic obrony koniecznej - co dawało podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzył karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekł ponadto obowiązek zapłaty zadośćuczynienia na rzecz członków rodziny pokrzywdzonego. Sąd Apelacyjny rozpozna apelacje obrońców i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych.
