Sąd Apelacyjny w Białymstoku

Sąd Apelacyjny w Białymstoku rozpoznał w dniu 9 lipca 2026 r. sprawę obywatela Kamerunu o udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się organizowaniem nielegalnego przekraczania granic Rzeczypospolitej Polskiej oraz państw Unii Europejskiej.

Postępowanie dotyczyło działalności prowadzonej przede wszystkim od sierpnia do października 2024 r. na terenie województw mazowieckiego i podlaskiego, obejmującej m.in. Warszawę, Białystok oraz miejscowości położone w rejonie granicy polsko-białoruskiej. Według ustaleń Sądu I instancji oskarżony uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej specjalizującej się w organizowaniu nielegalnego przekraczania granicy przez cudzoziemców, którzy nie posiadali dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Polski oraz innych państw Unii Europejskiej. Działalność grupy obejmowała zarówno organizowanie nielegalnego przekroczenia granicy polsko-białoruskiej, jak również dalszy przerzut migrantów do Niemiec.

Sąd Okręgowy w Białymstoku ustalił, że rola oskarżonego nie ograniczała się do wykonywania pojedynczych czynności. Miał on odbierać migrantów przywożonych do Warszawy przez kierowców działających na zlecenie grupy, zapewniać im tymczasowe zakwaterowanie, wyżywienie i organizować dalszą podróż pociągami do Niemiec. Ustalono także, że rekrutował kierowców do przewozu cudzoziemców z rejonu granicy polsko-białoruskiej, przekazywał im dane geolokalizacyjne miejsc odbioru migrantów, koordynował wykonywanie przewozów oraz rozliczał ich wynagrodzenie.

Sąd I instancji przyjął, że oskarżony co najmniej dwudziestokrotnie uczestniczył w zorganizowaniu nielegalnego przekroczenia granicy dla co najmniej 80 cudzoziemców pochodzących m.in. z Kamerunu, Konga, Nigerii i Gwinei. W wyniku tej działalności miał osiągnąć korzyść majątkową wynoszącą co najmniej 60.000 złotych.

Ponadto Sąd uznał oskarżonego za winnego ułatwiania nielegalnego pobytu cudzoziemców na terytorium Polski poprzez zapewnianie im zakwaterowania, wyżywienia oraz pomocy w podejmowaniu działań zmierzających do zalegalizowania pobytu. Przypisano mu również posiadanie środków odurzających jako wypadek mniejszej wagi, posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni gazowej wraz z amunicją, przywłaszczenie i posiadanie dokumentów tożsamości innych osób oraz zlecenie sporządzenia podrobionych kart pobytu dla cudzoziemców.

Za przypisane przestępstwa Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe od 2 miesięcy do 2 lat pozbawienia wolności, orzekł dwa świadczenia pieniężne po 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz przepadek korzyści majątkowej w wysokości 60.000 złotych. Stosując przepisy o karze łącznej wymierzył karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok w zaskarżonej części. Przedstawiając ustne motywy rozstrzygnięcia, Sędzia sprawozdawca wskazał, że spraw tego rodzaju nie można oceniać w oderwaniu od kontekstu podobnych postępowań prowadzonych na terenach przygranicznych. Podkreślił, że działalność oskarżonego miała niewątpliwie charakter wysoce zorganizowany. W ocenie Sądu brak było podstaw do indywidualnego rozpatrywania każdego z poszczególnych czynów w oderwaniu od całokształtu tej działalności.

Sędzia zwrócił uwagę na skrupulatność dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny materiału dowodowego oraz zaaprobował rozważania dotyczące humanitarnego działania oskarżonego podczas transportu i jego stosunku do przewożonych migrantów. W całokształcie wszystkie  okoliczności pozwoliły na uznanie za nietrafny argument apelacji prokurata dotyczący rażącej łagodności wymierzonej kary pozbawienia wolności. Apelacja obrońcy została oceniona jako oczywiście bezzasadna.

Wyrok jest prawomocny.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 14 lipca 2026 r. o godz. 09:00 w sali nr IV rozprawę apelacyjną w sprawie dotyczącej skazania za spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez dwukrotne ugodzenie pokrzywdzonego nożem.

Sprawa dotyczy zdarzenia do którego doszło 31 sierpnia 2024 r. w jednym z mieszkań w Białymstoku. Według ustaleń Sądu Okręgowego w Białymstoku pokrzywdzony doznał obrażeń skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu.

Do zdarzenia doszło podczas odbierania rzeczy należących do byłej partnerki oskarżonego. Kobieta przyszła  w  towarzystwie członka swojej rodziny. Między byłymi partnerami doszło do sprzeczki.  W trakcie zajścia oskarżony chwycił znajdujący się w pobliżu nóż i dwukrotnie ugodził nim towarzyszącego kobiecie mężczyznę w okolice lewego nadbrzusza. Pokrzywdzony początkowo nie zdawał sobie sprawy z rozmiaru odniesionych obrażeń, jednak po opuszczeniu mieszkania zauważył krwawienie i wezwał pomoc. Badania wykazały dwie rany kłute oraz rozerwanie dolnego bieguna śledziony, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności. Ponadto orzekł obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia w kwocie 20.000 złotych.

Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonego.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 14 lipca 2026 r. o godz. 10:00, s. IV rozprawę apelacyjną w sprawie dotyczącej usiłowania zabójstwa, do którego doszło w czerwcu 2025 roku na terenie powiatu kętrzyńskiego.         

Postepowanie odwoławcze dotyczy wyroku skazującego za usiłowanie pozbawienia życia mężczyzny poprzez zadanie mu dwóch ciosów nożem w klatkę piersiową. W wyniku zdarzenia pokrzywdzony doznał ciężkich obrażeń narządu oddechowego, jednak przeżył dzięki ucieczce z miejsca zdarzenia oraz szybkiej pomocy medycznej.

Sąd Okręgowy w Olsztynie ustalił, że sprawca i pokrzywdzony byli sąsiadami oraz utrzymywali koleżeńskie relacje. W dniu poprzedzającym zdarzenie wspólnie spożywali alkohol. W godzinach nocnych, po wcześniejszym wypowiedzeniu gróźb pozbawienia życia, oskarżony przygotował nóż kuchenny, a następnie dwukrotnie ugodził nim pokrzywdzonego w prawą stronę klatki piersiowej. Pokrzywdzonemu udało się uciec z mieszkania i uzyskać pomoc. Ustalono, że odniesione obrażenia stwarzały bezpośrednie zagrożenie dla życia, a nieosiągnięcie zamierzonego przez sprawcę celu było wynikiem ucieczki pokrzywdzonego oraz udzielonej mu niezwłocznie pomocy medycznej. Sąd ustalił również, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, a w chwili popełnienia czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego usiłowania zabójstwa i spowodowania obrażeń ciała i wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności.

Apelację wniosła  obrona.