Sąd Apelacyjny w Białymstoku

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 16 kwietnia 2026 r. o godz. 09:00, s. IV rozprawę w sprawie zabójstwa dokonanego poprzez podpalenie budynku mieszkalnego oraz wieloletnie znęcanie się nad osobą najbliższą.

W sprawie ustalono, że 14 września 2024 roku w godzinach wieczornych pokrzywdzony przebywał w swoim domu, zajmując pomieszczenie na poddaszu, wypełnione w znacznej części materiałami łatwopalnymi. Sprawca – syn ofiary, mając świadomość jego obecności w budynku, podpalił dolną kondygnację domu. Pożar rozprzestrzenił się bardzo szybko, obejmując całą konstrukcję drewnianego budynku.

Ustalono, że po podłożeniu ognia sprawca przez pewien czas pozostawał w pobliżu miejsca zdarzenia, obserwując rozwój pożaru, a następnie oddalił się, przemieszczając się w kierunku pobliskiej miejscowości. Skala pożaru była na tyle duża, że jego łuna była widoczna z dużej odległości. Po zauważeniu ognia przez osoby postronne na miejsce wezwano służby ratownicze. W trakcie czynności ratunkowych ujawniono zwęglone zwłoki pokrzywdzonego, którego tożsamość potwierdzono następnie badaniami genetycznymi. Przyczyną śmierci było zatrucie tlenkiem węgla o stężeniu uniemożliwiającym przeżycie.

W toku postępowania ustalono również, że w okresie kilku lat poprzedzających zdarzenie oskarżony dopuszczał się przemocy wobec swego ojca. Zachowania te obejmowały wszczynanie awantur domowych, kierowanie gróźb karalnych, używanie słów wulgarnych oraz stosowanie przemocy fizycznej, w tym uderzeń i kopnięć. Działania te miały charakter systematyczny i powodowały u pokrzywdzonego długotrwałe cierpienie.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce uznał oskarżonego za winnego zarówno zabójstwa dokonanego w zamiarze bezpośrednim, jak i przestępstwa znęcania się nad osobą najbliższą. Za czyn polegający na zabójstwie wymierzono karę 25 lat pozbawienia wolności, natomiast za znęcanie się – karę 2 lat pozbawienia wolności. Następnie orzeczono karę łączną w wymiarze 25 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto wobec skazanego zastosowano środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień.

Apelacja od wyroku została wniesiona przez obronę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w dniu 14 kwietnia 2026 roku godz. 09:00 s. IV rozpozna sprawę dotyczącą zdarzenia, do którego doszło przed dyskoteką w Szczytnie, a którego skutkiem były poważne obrażenia zagrażające życiu pokrzywdzonego.

Dwudziestosześcioletni oskarżony przebywał w okolicach klubu wraz ze znajomymi. W trakcie wieczoru spożywał alkohol. W pewnym momencie doszło do sprzeczki pomiędzy nim a innym uczestnikiem zdarzenia. Poprzedzone to było nieporozumieniem dotyczącym posiadania kurtki oraz zachowaniem pokrzywdzonego, znajdującego się pod znacznym wpływem alkoholu.

Według ustaleń Sądu Okręgowego w Olsztynie oskarżony zareagował impulsywnie na zaczepkę słowną. Uderzył pokrzywdzonego w twarz. Pokrzywdzony próbował oddalić się z miejsca zdarzenia, a oskarżony podszedł do niego ponownie, przytrzymał go i zadał kolejne, silne uderzenie w głowę. Sąd przyjął, że oskarżony przewidywał możliwość spowodowania poważnych obrażeń i godził się na taki skutek swojego działania.

Bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony wrócił do domu, jednak jego stan zdrowia stopniowo się pogarszał. Pojawiły się poważne objawy neurologiczne, które doprowadziły do hospitalizacji i konieczności przeprowadzenia zabiegów operacyjnych. Obrażenia obejmowały m.in. urazy mózgu, krwiaki wewnątrzczaszkowe oraz obrzęk mózgu, stanowiące realne zagrożenie dla życia.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności. Ponadto orzeczono środek kompensacyjny w postaci nawiązki w wysokości 40.000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

Apelacja w sprawie złożona została przez obrońcę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 8 kwietnia 2026 r. o godz. 10:30 s. IV rozprawę w sprawie o przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

Postępowanie dotyczy zdarzeń, w wyniku których pokrzywdzona kobieta doznała poważnych obrażeń ciała skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu. Sprawa obejmuje ocenę odpowiedzialności karnej za przemoc fizyczną o wysokim stopniu intensywności oraz jej następstwa zdrowotne o charakterze długotrwałym i potencjalnie nieodwracalnym.

Jak ustalił Sąd Okręgowy w Olsztynie, pokrzywdzona od dłuższego czasu zmagała się z problemem uzależnienia od alkoholu. W okresie ostatniego nawrotu choroby przebywała u oskarżonego, z którym wspólnie spożywała alkohol. Wcześniej dochodziło między nimi do sytuacji konfliktowych. Były interwencje Policji w związku z podejrzeniem dopuszczenia się  przemocy fizycznej przez oskarżonego.

W dniach 9–10 maja 2025 roku doszło do eskalacji przemocy. Oskarżony zadawał pokrzywdzonej wielokrotne uderzenia pięściami, powodując liczne obrażenia obejmujące głowę, klatkę piersiową, brzuch oraz kończyny. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje  na szczególnie brutalny charakter zdarzenia, w tym uderzanie głową pokrzywdzonej o elementy wyposażenia mieszkania. Oskarżony miał też kierować wobec niej groźby pozbawienia życia.

Po zdarzeniu pokrzywdzona przez pewien czas funkcjonowała bez pomocy medycznej, mimo widocznych obrażeń. Jej stan zdrowia gwałtownie pogorszył się dwa dni później – wystąpiły drgawki, zaburzenia świadomości oraz trudności w mowie, charakterystyczne dla uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego. Została przewieziona do szpitala, gdzie rozpoznano m.in. krwiaka podtwardówkowego oraz urazowe uszkodzenia mózgu, wymagające pilnej interwencji neurochirurgicznej. Przeprowadzono zabieg operacyjny usunięcia krwiaka.

Ostatecznie u pokrzywdzonej stwierdzono rozległe obrażenia, w tym stłuczenie głowy z krwiakami okularowymi, uszkodzenia tkanki mózgowej, zaburzenia świadomości i afazję, a także liczne urazy ciała w postaci stłuczeń i sińców. Skutkiem tych obrażeń był ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Pomimo udzielonej pomocy medycznej, pokrzywdzona nadal cierpi na poważne zaburzenia neurologiczne, w szczególności afazję o charakterze mieszanym, która znacząco ogranicza możliwość komunikacji. Jej stan zdrowia nie rokuje istotnej poprawy w najbliższym czasie.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności.

Apelacja od wyroku została wniesiona obrońcę.