Sąd Apelacyjny w Białymstoku

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w dniu 20 kwietnia 2026 rok o godz. 11:00 s. IV zajmie się sprawą mężczyzny oskarżonego o usiłowanie zabójstwa w jednym z mieszkań na terenie Pisza.

Oskarżony został uznany przez Sąd Okręgowy w Olsztynie za winnego usiłowania zabójstwa poprzez zadanie ciosów ostrym narzędziem w okolice szyi pokrzywdzonego. Z ustaleń Sądu wynika, że do zdarzenia doszło w nocy z 5 na 6 maja 2025 r. w mieszkaniu zajmowanym wspólnie przez kilka osób. Wszyscy uczestnicy zdarzenia spożywali alkohol. Doszło do konfliktu słownego pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym. W trakcie eskalacji sprzeczki oskarżony ugodził pokrzywdzonego nożyczkami w szyję, powodując ciężkie obrażenia ciała, w tym uszkodzenie naczyń krwionośnych oraz stan bezpośredniego zagrożenia życia. Pokrzywdzony przeżył dzięki szybkiej interwencji medycznej. Bezpośrednio po zdarzeniu oskarżony udał się do sąsiadów z prośbą o wezwanie pomocy, informując o zaistniałej sytuacji.

Sąd I instancji uznał, że sprawca działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia i działał w warunkach recydywy. Wymierzono mu karę 12 lat pozbawienia wolności, w systemie terapeutycznym dla osób uzależnionych od alkoholu. Ponadto orzeczono wobec niego obowiązek poddania się terapii uzależnień oraz obowiązek zapłaty zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 20 000 złotych.

Apelacja wywiedziona została przez obronę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 14 kwietnia 2026 r. godz. 12:30 s. IV rozprawę w sprawie dotyczącej tragicznego zdarzenia, w którym po dokonaniu pobicia zakończonego śmiercią pokrzywdzonego sprawcy podjęli działania mające na celu zatarcie śladów przestępstwa poprzez ukrycie zwłok.

W postępowaniu przeprowadzonym przez Sądem Okręgowym w Ostrołęce ustalono, że podczas spotkania towarzyskiego 13 lipca 2024 roku, w trakcie którego spożywano alkohol, doszło do konfliktu między uczestnikami. W jego następstwie pokrzywdzony został wielokrotnie uderzony pięściami w okolice głowy, szyi i tułowia przez dwóch sprawców (wówczas w wieku 26 i 21 lat) działających wspólnie i w porozumieniu. Po upadku  pokrzywdzony miał poważne problemy z oddychaniem, jednak nie udzielono mu żadnej pomocy. Z powodu doznanych obrażeń, dusząc się,  pokrzywdzony zmarł na miejscu zdarzenia.

Bezpośrednio po stwierdzeniu zgonu oskarżeni przystąpili do ukrycia ciała. Łopatą  wykopali głęboki dół, przenieśli tam zwłoki pokrzywdzonego, uprzednio zdejmując odzież i ciało  zakopali. Miejsce ukrycia zwłok pozostawało nieznane, a Sebastian G. figurował jako osoba zaginiona. W tym czasie prowadzone były intensywne poszukiwania zarówno przez organy ścigania, jak i osoby najbliższe.

Sąd meriti uznał obu oskarżonych za winnych zarzucanego im czynu. Jednemu z nich, działającemu w warunkach powrotu do przestępstwa, wymierzono karę 10 lat pozbawienia wolności, natomiast drugiemu karę 12 lat pozbawienia wolności. Ponadto orzeczono obowiązek zapłaty zadośćuczynienia na rzecz osób najbliższych pokrzywdzonego.

Apelacje od wyroku zostały wniesione przez obrońców, pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i oskarżyciela publicznego.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 14 kwietnia 2026 roku godz. 11:30, s. IV r., rozprawę w sprawie dotyczącej zdarzenia, do którego doszło w czerwcu 2022 r. na terenie powiatu ostrowskiego, a które polegało na spowodowaniu uszkodzenia ciała poprzez odgryzienie części języka pokrzywdzonemu. Postępowanie przed Sądem I instancji koncentrowało się na ustaleniu charakteru obrażeń oraz właściwej kwalifikacji prawnej czynu.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce ustalił, że pomiędzy stronami doszło do gwałtownej awantury na tle wspólnego pożycia. W jej trakcie obie strony znajdowały się pod wpływem alkoholu, używały wobec siebie słów wulgarnych oraz naruszały wzajemnie swoją nietykalność cielesną. Pokrzywdzony przejawiał zachowania agresywne, polegające m.in. na szarpaniu i przytrzymywaniu oskarżonej. W toku zdarzenia doszło do sytuacji, w której język pokrzywdzonego znalazł się w jamie ustnej oskarżonej, która następnie odgryzła jego część, powodując uraz skutkujący przejściowymi trudnościami w mowie.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych, sąd uznał, że obrażenia nie stanowiły ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz naruszenie czynności narządu ciała trwające powyżej 7 dni.

Sąd wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 1 roku próby. Ponadto orzeczono karę grzywny oraz obowiązek częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 5.000 złptych. Oskarżona została również zobowiązana do składania okresowych informacji o przebiegu próby.

Apelacja w sprawie została wniesiona przez obrońcę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 16 kwietnia 2026 r. o godz. 09:00, s. IV rozprawę w sprawie zabójstwa dokonanego poprzez podpalenie budynku mieszkalnego oraz wieloletnie znęcanie się nad osobą najbliższą.

W sprawie ustalono, że 14 września 2024 roku w godzinach wieczornych pokrzywdzony przebywał w swoim domu, zajmując pomieszczenie na poddaszu, wypełnione w znacznej części materiałami łatwopalnymi. Sprawca – syn ofiary, mając świadomość jego obecności w budynku, podpalił dolną kondygnację domu. Pożar rozprzestrzenił się bardzo szybko, obejmując całą konstrukcję drewnianego budynku.

Ustalono, że po podłożeniu ognia sprawca przez pewien czas pozostawał w pobliżu miejsca zdarzenia, obserwując rozwój pożaru, a następnie oddalił się, przemieszczając się w kierunku pobliskiej miejscowości. Skala pożaru była na tyle duża, że jego łuna była widoczna z dużej odległości. Po zauważeniu ognia przez osoby postronne na miejsce wezwano służby ratownicze. W trakcie czynności ratunkowych ujawniono zwęglone zwłoki pokrzywdzonego, którego tożsamość potwierdzono następnie badaniami genetycznymi. Przyczyną śmierci było zatrucie tlenkiem węgla o stężeniu uniemożliwiającym przeżycie.

W toku postępowania ustalono również, że w okresie kilku lat poprzedzających zdarzenie oskarżony dopuszczał się przemocy wobec swego ojca. Zachowania te obejmowały wszczynanie awantur domowych, kierowanie gróźb karalnych, używanie słów wulgarnych oraz stosowanie przemocy fizycznej, w tym uderzeń i kopnięć. Działania te miały charakter systematyczny i powodowały u pokrzywdzonego długotrwałe cierpienie.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce uznał oskarżonego za winnego zarówno zabójstwa dokonanego w zamiarze bezpośrednim, jak i przestępstwa znęcania się nad osobą najbliższą. Za czyn polegający na zabójstwie wymierzono karę 25 lat pozbawienia wolności, natomiast za znęcanie się – karę 2 lat pozbawienia wolności. Następnie orzeczono karę łączną w wymiarze 25 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto wobec skazanego zastosowano środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień.

Apelacja od wyroku została wniesiona przez obronę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w dniu 14 kwietnia 2026 roku godz. 09:00 s. IV rozpozna sprawę dotyczącą zdarzenia, do którego doszło przed dyskoteką w Szczytnie, a którego skutkiem były poważne obrażenia zagrażające życiu pokrzywdzonego.

Dwudziestosześcioletni oskarżony przebywał w okolicach klubu wraz ze znajomymi. W trakcie wieczoru spożywał alkohol. W pewnym momencie doszło do sprzeczki pomiędzy nim a innym uczestnikiem zdarzenia. Poprzedzone to było nieporozumieniem dotyczącym posiadania kurtki oraz zachowaniem pokrzywdzonego, znajdującego się pod znacznym wpływem alkoholu.

Według ustaleń Sądu Okręgowego w Olsztynie oskarżony zareagował impulsywnie na zaczepkę słowną. Uderzył pokrzywdzonego w twarz. Pokrzywdzony próbował oddalić się z miejsca zdarzenia, a oskarżony podszedł do niego ponownie, przytrzymał go i zadał kolejne, silne uderzenie w głowę. Sąd przyjął, że oskarżony przewidywał możliwość spowodowania poważnych obrażeń i godził się na taki skutek swojego działania.

Bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony wrócił do domu, jednak jego stan zdrowia stopniowo się pogarszał. Pojawiły się poważne objawy neurologiczne, które doprowadziły do hospitalizacji i konieczności przeprowadzenia zabiegów operacyjnych. Obrażenia obejmowały m.in. urazy mózgu, krwiaki wewnątrzczaszkowe oraz obrzęk mózgu, stanowiące realne zagrożenie dla życia.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności. Ponadto orzeczono środek kompensacyjny w postaci nawiązki w wysokości 40.000 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

Apelacja w sprawie złożona została przez obrońcę.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyznaczył na dzień 8 kwietnia 2026 r. o godz. 10:30 s. IV rozprawę w sprawie o przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

Postępowanie dotyczy zdarzeń, w wyniku których pokrzywdzona kobieta doznała poważnych obrażeń ciała skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu. Sprawa obejmuje ocenę odpowiedzialności karnej za przemoc fizyczną o wysokim stopniu intensywności oraz jej następstwa zdrowotne o charakterze długotrwałym i potencjalnie nieodwracalnym.

Jak ustalił Sąd Okręgowy w Olsztynie, pokrzywdzona od dłuższego czasu zmagała się z problemem uzależnienia od alkoholu. W okresie ostatniego nawrotu choroby przebywała u oskarżonego, z którym wspólnie spożywała alkohol. Wcześniej dochodziło między nimi do sytuacji konfliktowych. Były interwencje Policji w związku z podejrzeniem dopuszczenia się  przemocy fizycznej przez oskarżonego.

W dniach 9–10 maja 2025 roku doszło do eskalacji przemocy. Oskarżony zadawał pokrzywdzonej wielokrotne uderzenia pięściami, powodując liczne obrażenia obejmujące głowę, klatkę piersiową, brzuch oraz kończyny. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje  na szczególnie brutalny charakter zdarzenia, w tym uderzanie głową pokrzywdzonej o elementy wyposażenia mieszkania. Oskarżony miał też kierować wobec niej groźby pozbawienia życia.

Po zdarzeniu pokrzywdzona przez pewien czas funkcjonowała bez pomocy medycznej, mimo widocznych obrażeń. Jej stan zdrowia gwałtownie pogorszył się dwa dni później – wystąpiły drgawki, zaburzenia świadomości oraz trudności w mowie, charakterystyczne dla uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego. Została przewieziona do szpitala, gdzie rozpoznano m.in. krwiaka podtwardówkowego oraz urazowe uszkodzenia mózgu, wymagające pilnej interwencji neurochirurgicznej. Przeprowadzono zabieg operacyjny usunięcia krwiaka.

Ostatecznie u pokrzywdzonej stwierdzono rozległe obrażenia, w tym stłuczenie głowy z krwiakami okularowymi, uszkodzenia tkanki mózgowej, zaburzenia świadomości i afazję, a także liczne urazy ciała w postaci stłuczeń i sińców. Skutkiem tych obrażeń był ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

Pomimo udzielonej pomocy medycznej, pokrzywdzona nadal cierpi na poważne zaburzenia neurologiczne, w szczególności afazję o charakterze mieszanym, która znacząco ogranicza możliwość komunikacji. Jej stan zdrowia nie rokuje istotnej poprawy w najbliższym czasie.

Sąd I instancji uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności.

Apelacja od wyroku została wniesiona obrońcę.