Sąd Apelacyjny w Białymstoku

            W sprawie dotyczącej usiłowania zabójstwa taksówkarza na tle rabunkowym (sygn. akt II AKa 68/21) Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, natomiast uznał zasadność argumentacji podniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w zakresie nawiązki.

            Sędzia sprawozdawca podkreśliła, że sprawa ta rodzi wiele emocji, jest bulwersująca i tragiczna dla obu stron. Pokrzywdzony doświadczył traumatycznych przeżyć, które przełożą się z pewnością na jego dalsze życie. Oskarżony zaś na starcie w dorosłe życie dopuścił się jednego z najcięższych przestępstw i w konsekwencji wiele lat spędzi w zakładzie karnym.

            Po dokonaniu kontroli instancyjnej sąd odwoławczy nie stwierdził jakichkolwiek uchybień czy błędów w ocenie materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Okręgowy. Dotyczy to zarówno oceny wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonego i innych świadków, opinii biegłych, jak i  pozostałych dowodów. Dokonane ustalenia faktyczne też są ze wszech miar prawidłowe, a konkluzja ta dotyczy także przyjętej postaci zamiaru. Oskarżonemu bez żadnych wątpliwości należało przypisać działanie z zamiarem ewentualnym zabójstwa na tle rabunkowym. Kwestionująca to ustalenia argumentacja obrońcy stanowi jedynie polemikę opartą o wyjaśnienia oskarżonego. Z tym, że wyjaśnienia te były zmienne i ewoluowały w toku postępowania.

Rekonstruując zamiar, z jakim działał oskarżonych należało uwzględnić, że pomimo młodego wieku jest on osobą dorosłą, posiadającą wystarczający zasób wiedzy i doświadczenia życiowego, aby móc przewidywać, że wielokrotne uderzanie pokrzywdzonego w głowę śrubokrętem może doprowadzić do jego śmierci. Z opinii biegłych wynika, że rozumienia znaczenia czynu i możliwości pokierowania swoim postępowaniem nic oskarżonemu nie ograniczało. Jednocześnie intensywność ataku, użycie narzędzia głęboko penetrującego, zadanie pokrzywdzonemu kilkudziesięciu ciosów w głowę, z których część zadana była ze znaczną siłą i jednocześnie obojętność oskarżonego na dalszy los pokrzywdzonego wskazują, że godził się on na skutek w postaci śmierci swojej ofiary. Pokrzywdzony, który doznał m.in. złamania kości ciemieniowej, miał wiele szczęścia, że jego obrażenia nie były bardziej dotkliwe i udało mu się ujść z życiem.

W tych okolicznościach wymierzona oskarżonemu kara 15 lat pozbawienia wolności, choć niewątpliwie surowa, z całą pewnością nie nosi cech rażącej surowości. Pomimo młodego wieku jest on osobą o znacznym stopniu zdemoralizowania, już jako nieletni dopuszczał się czynów karalnych. W stosunku do popełnionego przestępstwa  nie wykazał żadnej skruchy ani refleksji. Sędzia sprawozdawca zacytowała wypowiedź oskarżonego z której wynika, że winą za zaistniałe zdarzenie obarcza on pokrzywdzonego, który jego zdaniem zbyt mocno się bronił zamiast „odpuścić” i pozwolić mu na zabór samochodu. Biegli stwierdzili u niego osobowość dyssocjalną, jest on nastawiony na zaspokajanie własnych potrzeb, cechuje go skłonność do manipulacji, brak empatii. W tej sytuacji okres spędzony w izolacji pozwoli na korektę tych jego negatywnych cech.

W ocenie Sądu Apelacyjnego okoliczności zdarzenia, a  w szczególności rozmiar cierpień fizycznych i psychicznych pokrzywdzonego uzasadniały podwyższenie kwoty  orzeczonej nawiązki, aby była ona adekwatna do doznanej przez niego krzywdy i realiów ekonomicznych kraju.

Wyrok jest prawomocny.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku nie uwzględnił żadnej z wniesionych w sprawie II AKa 81/21 apelacji i zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku utrzymał w mocy.

            Sędzia sprawozdawca wyjaśnił, że tło zajścia i okoliczności podmiotowo-przedmiotowe  czynu w żadnym razie nie wskazują, aby oskarżony działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego. Do spotkania mężczyzn doszło przypadkowo, wcześniej się nie znali, nie było pomiędzy nimi żadnych nieporozumień.  Oskarżony mógł przypuszczać, że przytrzymując twarz pokrzywdzonego pod wodą naraża  go na ciężki uszczerbek na zdrowiu, a nawet śmierć, jednak nie sposób przyjąć, że godził się na zaistnienie tego najdalej idącego skutku.

Niewątpliwie zachowanie oskarżonego było bulwersujące, z błahego powodu zaatakował nieznaną mu wcześniej osobę, trzymając twarz pokrzywdzonego co najmniej 12 sekund pod wodą i nic go nie usprawiedliwia. Z całą pewnością wymierzona kara 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności nie może być w tych okolicznościach uznana za rażąco surową. Jest ona adekwatna do znacznego stopnia zawinienia oskarżonego oraz wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa. Jej surowość pozwoli zrozumieć oskarżonemu naganność swego zachowania tak, aby nigdy więcej nie dopuścił się podobnego czynu. Odniesie też skutek w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Wyrok jest prawomocny.

W dniu 29 czerwca 2021r., godz. 11.15 s. IV Sąd Apelacyjny rozpozna sprawę mężczyzny, któremu prokurator postawił zarzut usiłowania zabójstwa (sygn.. akt II AKa 81/21). Do zajścia doszło na tle sporu o miejsce do wędkowania.

Sąd Okręgowy w Białymstoku uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 1 maja 2020r. około godz. 16.30 nad zalewem Siemianówka, działając umyślnie, w zamiarze ewentualnym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że podszedł do pokrzywdzonego, złapał za ubranie, wciągnął do wody na odległość nie mniejszą niż 1,5 metra i głębokość nie mniejszą niż 70-80 cm, po czym przewrócił go, w wyniku czego twarz pokrzywdzonego znalazła się pod wodą, czym został on pozbawiony dostępu do tlenu, a następnie siłowo przytrzymywał pokrzywdzonego przez czas od 12 do 20 sekund pod lustrem wody, uniemożliwiając złapanie oddechu, w następstwie czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała na czas nie przekraczający 7 dni tj. czynu z art.160 § 1 k.k. i za tak przypisany czyn skazał go i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Ponadto zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwotę 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Apelacje w tej sprawie wnieśli prokurator i obrońca oskarżonego, obaj kwestionują rozstrzygnięcie w zakresie winy.

Pierwszy z nich domaga się uznania oskarżonego za winnego usiłowania zabójstwa i wymierzenia mu za ten czyn kary 10 lat pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżony przytrzymywał twarz pokrzywdzonego pod lustrem wody przez 12-20 sekund, podczas gdy było to kilka sekund oraz rażącą niewspółmierność (surowość) kary polegającą na wymierzeniu kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia oraz orzeczenie zadośćuczynienia za doznana krzywdę w wysokości nie odpowiadającej rzeczywistej krzywdzie.  Skarżący ten wniósł  o warunkowe zawieszenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności na 3-letni okres próby oraz orzeczenie stosownej grzywny oraz zasądzenia od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwoty 5 tys. zł tytułem zadośćuczynienia.

Z powodu choroby jednego z oskarżonych termin rozprawy w sprawie dotyczącej zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się wyłudzaniem odszkodowań komunikacyjnych (sygn. Akt II AKa 45/20) został odwołany.

Nowy termin zostanie wyznaczony z urzędu.

W dniu  24 czerwca 2021r., godz. 10.30. Sąd Apelacyjny zajmie się sprawą dotyczącą działającej w latach 2013-2015 w Zambrowie i innych miejscowościach województwa podlaskiego zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wyłudzaniu odszkodowań z tytułu ubezpieczeń komunikacyjnych poprzez powodowanie zdarzeń będących podstawą do wypłaty takich odszkodowań, na szkodę firm ubezpieczeniowych.
Zarzuty w sprawie postawiono 5 osobom.
Sąd Okręgowy w Łomży uznając winę oskarżonego, który miał kierować grupą przestępczą  oraz popełnić szereg przestępstw związanych z nielegalnym procederem (m.in. wyłudzenie poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariuszy publicznych w osobach pracowników Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Zambrowie, celowe spowodowanie zdarzeń będących podstawą do wypłaty odszkodowania, fałszywe zawiadomienie o kradzieży z włamaniem samochodu osobowego) wymierzył mu karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 250 stawek dziennych grzywny po 100 złotych.
Drugi z oskarżonych mężczyzn został nieprawomocnie skazany za udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz kilkanaście przestępstw związanych z nielegalnym procederem na karę łączną 3 pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 400 stawek dziennych grzywny po 50 złotych.
Oskarżona kobieta została uniewinniona od zarzutu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś za przypisane jej przestępstwa polegające na sporządzeniu, w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej fikcyjnych umów komisu samochodów, a następnie poświadczeniu nieprawdy w fakturach, tj. czynów z art. 271 § 1 k.k. Sąd Okręgowy wymierzył jej karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat.
Dwaj pozostali oskarżeni za czyny z art. 286 § 1 k.k. zostali skazani na kary 7 miesięcy oraz 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres próby oraz kary grzywny.

Sąd odwoławczy rozpozna apelacje obrońców oskarżonych, skierowane co do winy.

W dniu 22 czerwca 2021r., godz. 9.00, s. IV Sąd Apelacyjny rozpozna sprawę II AKa 68/21 dotyczącą mężczyzny oskarżonego o to, że w dniu 17 sierpnia 2019 r. na drodze gruntowej w jednej z miejscowości w gminie Kolno, działając z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego, w związku z rozbojem, grożąc wymienionemu pozbawieniem życia oraz używając wobec niego przemocy polegającej na zadaniu mu kilkudziesięciu ciosów w głowę, twarz, szyję, plecy, klatkę piersiową, kończyny górne i dolne innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami w postaci śrubokręta krzyżakowego oraz młoteczka ratunkowego do wybijania szyb, spowodował u wymienionego obrażenia ciała w postaci podwichnięcia soczewki oka lewego z krwawieniem do komory przedniej i przepukliną ciała szklistego, sińców w okolicy obu oczodołów, licznych ran kłutych i głębokich otarć naskórka głowy oraz dwumiejscowego złamania lewej kości ciemieniowej i złamania dolnej ściany oczodołu lewego, płytkiej rany kłutej okolicy szyjno-obojczykowej prawej, licznych ran kłutych i głębokich otarć naskórka obu kończyn górnych i prawej kończyny dolnej, czym spowodował naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., przy czym zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na reakcję obronną pokrzywdzonego, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy marki Toyota Avensis o wartości 15000 zł, saszetkę z dokumentami oraz pieniędzmi w kwocie około 1800 zł, czym działał na szkodę pokrzywdzonego, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Oskarżony został też uznany za winnego tego, że w innym miejscu i czasie kierował samochodem ciężarowym marki Renault Master, znajdując się w stanie nietrzeźwości (o zawartości 0,34 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), tj. przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.
Uznając winę oskarżonego Sąd Okręgowy w Olsztynie wymierzył mu kary jednostkowe 15 lat oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 15 lat pozbawienia wolności.
Zasądził też od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 30 tys. zł.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
Obrońca oskarżonego domaga się jego  uniewinnienia od czynu z art. 178a § 1 k.k. oraz uznania, że zamiarem oskarżonego było jedynie dokonanie rozboju i zakwalifikowanie jego działania z art. 280 § 2 w zw. z art. 157 § 2 k.k.
Drugi z apelujących domaga się podwyższenia wymierzonej oskarżonemu kary do 25 lat pozbawienia wolności oraz kwoty nawiązki do 100 tys. zł.