Rzecznik Prasowy - SSA Janusz Sulima

tel. 85 743 07 24
tel. kom. 605 600 676
e-mail: rzecznik_prasowy@bialystok.sa.gov.pl
pok. 313


Sąd Okręgowy w Suwałkach wyrokiem z dnia 2 marca 2022r. skazał przedsiębiorcę na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie orzeczonej kary na okres próby 2 lat za to, że prowadząc działalność gospodarczą, na zlecenie kobiety i mężczyzny,  zorganizował uroczystość weselną z udostępnieniem miejsca do tańczenia oraz podawania posiłków gościom przy stołach, w której uczestniczyły co najmniej 43 osoby, czym sprowadził  niebezpieczeństwo dla zdrowia lub życia wielu osób poprzez szerzenie się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 (COvid19) tj. popełnienia czynu z art. 165§1 kk.
Apelację wniósł prokurator, który domagał się orzeczenia obok kary pozbawienia wolności dodatkowo kary grzywny  w wysokości 5.000 zł., a także obrońca, który wniósł o uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku po rozpoznaniu apelacji obu stron w dniu 17 listopada 2022r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając obie apelację za bezzasadne.
Uzasadniając wyrok sędzia sprawozdawca podał, że oskarżony dopuścił się czynu sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób powodując szerzenie się choroby zakaźnej. Czynu tego dopuścił się umyślnie, gdyż przewidując możliwość jego popełnienia na to się godził. W ocenie Sądu Apelacyjnego istota sprawy tkwi nie w niekonstytucyjności przepisów i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a w ocenie faktycznie istniejącego  stanu zagrożenia - szerzenia się choroby zakaźnej, a stopień tego zagrożenia oddają dane statystyczne  z tego okresu, które są druzgoczące. Na dzień popełnienia czynu tj. 17 kwietnia 2021r. zachorowalność choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 (COvid19) wynosiła 17.786 zakażonych, średnia z 7 dni to 17.568,  w tym dniu było 617 zgonów. Na dzień 1 kwietnia 2021r. przypadł zaś szczyt pandemii  - zachorowalność wynosiła  35.253 osób. W ocenie sędziego oskarżony nie podjął żadnych środków i nie spełnił niezbędnych wymogów, które przeciwdziałałyby rozprzestrzenianiu się pandemii w trakcie organizacji wesela. W tym czasie instytucje, które miały do czynienia z większą ilością ludzi, wprowadzały mierzenie temperatury osobom wchodzącym do budynków, zapewniały środki dezynfekujące, maseczki, gdyby to oskarżony wprowadził to jego czyn można byłoby zakwalifikować jako nieumyślny, co mogłoby doprowadzić do nadzwyczajnego złagodzenia kary.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, działanie oskarżonego nie było działaniem ukierunkowanym na uzyskanie korzyści majątkowej lecz na utrzymaniu personelu, na przeżycie, dlatego też nie podzielił zarzutu prokuratora i jego wniosku o orzeczenie dodatkowo wobec oskarżonego  kary grzywny.
Wyrok jest prawomocny.

Sąd Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 maja 2022 r. sygn. akt III K  69/21 skazał mężczyznę na karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności za cztery czyny tj. dokonanie  przywłaszczenia powierzonych mu  pieniędzy i towarów oraz oszustwa, usiłowania doprowadzenia Archidiecezji Białostockiej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowiącym mienie znacznej wartości, usiłowania zmuszenia do zapłaty okupu, grożąc porwaniem małoletniego dziecka w kwocie 2 milionów złotych, czego nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego.
Apelacje od wyroku złożył prokurator, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego  oraz obrońca oskarżonego.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku po rozpoznaniu apelacji obu stron w dniu 15 listopada 2022r. zmienił  zaskarżony wyrok, przyjmując inną kwalifikację jednego z przypisanych mu przestępstw i  wymierzając ostatecznie oskarżonemu karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności,,
Sędzia sprawozdawca podał między innymi, że zachowanie oskarżonego polegające na wysyłaniu pokrzywdzonemu wiadomości tekstowych z groźbą porwania małoletniego dziecka zmierzało do zmuszenia w ten sposób pokrzywdzonego do określonego zachowania, tj. zapłaty na rzecz oskarżonego okupu w kwocie 2 mln złotych. Sprawca zatem działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, który to element nie należy do znamion przestępstwa zmuszania do określonego zachowania, a jest  jednym ze znamion przestępstwa wymuszenia rozbójniczego z art. 282 k.k. Przyjęcie innej kwalifikacji prawnej, skutkowało koniecznością ponownej oceny stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości tego czynu, co miało także wpływ na ocenę  kolejnego zarzutu rzecznika oskarżenia publicznego dotyczącego rażącej niewspółmierności łagodności wymierzonej kary.  
Uzasadniając podwyższenie kary sędzia sprawozdawca wskazał, że oskarżony dopuścił się usiłowania wymuszenia rozbójniczego, a więc przestępstwa o bardzo dużym stopniu społecznej szkodliwości, godzącego w podstawowe dobra każdego człowieka, nie tylko w mienie ale przede wszystkim w sferę wolicjonalną -  wolność decyzyjną rozumianą jako wolność od strachu i wolność sposobu postępowania, a w pewnym zakresie również w zdrowie.
Groźba uprowadzenia kilkumiesięcznego dziecka niewątpliwie wywołała stres, lęk, presję psychiczną, utratę poczucia  bezpieczeństwa, powstanie realnej, uzasadnionej obawy o życie i zdrowie osoby najbliżej pokrzywdzonemu w osobie małoletniej córki, utrata zaufania do innych ludzi.  Równocześnie sędzia podkreślił bardzo wysoki stopień zawinienia oskarżonego. Działał on bowiem umyślnie, z zamiarem przemyślanym, z niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, bez jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Na pewno za takie nie  może  być  uznana nie najlepsza sytuacja materialna oskarżonego, brak osiągania satysfakcjonujących go dochodów pozwalających na samodzielny zakup mieszkania, czy domu. Dążenie do poprawy własnej sytuacji majątkowej nie może odbywać się kosztem krzywdy innych osób.
W ocenie sędziego argumenty podnoszone w apelacji  obrońcy oskarżonego takie jak:  przyznanie się oskarżonego do popełnienia czynu, wyrażenie skruchy, przeproszenie pokrzywdzonego, dotychczasowa niekaralność  i prowadzenie ustabilizowanego trybu życia to zbyt mało, aby uznać, ze zasługuje on na nadzwyczajne złagodzenia kary.
Wyrok jest prawomocny.

        Sąd Apelacyjny w Białymstoku w dniu 10 listopada 2022r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Ostrołęce o sygn. akt  II K 57/21 z dnia 8 lutego 2022r. w sprawie dwóch mężczyzn – pracowników ochrony, z których jeden spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu i nie udzielił mu pomocy, drugi zaś także nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (sygn. akt II AKa 95/22).

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w dniu 9 listopada 2022r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku o sygn. akt III K 131/20 z dnia 30 czerwca 2021r. w sprawie mężczyzn, którzy podczas zgromadzenia publicznego nawoływali do nienawiści na tle różnic narodowościowych.  (sygn. akt II AKa 34/22) skandując hasła „A na drzewach zamiast liści będą wisieć Syjoniści”, w ten sposób, że w stosunku do obu oskarżonych z opisu czynu wyeliminował określenie „przy czym czynu tego dopuścił się publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego”.

W stosunku do oskarżonego, który w pierwszej instancji został skazany na bezwzględną karę pozbawienia wolności, wykonanie orzeczonej  kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na trzyletni okres próby.

Jednocześnie podwyższył wysokość orzeczonych na rzecz pokrzywdzonych nawiązek do 1.500 złotych.

Sąd Apelacyjny uznał, że apelacja prokuratora zmierzająca do uniewinnienia oskarżonych jest oczywiście niezasadna. Wymierzone oskarżonym kary pozbawienia wolności (z warunkowym zawieszeniem ich wykonania) winny spełniać nie tylko cele prewencji indywidualnej ale także cele prewencji szczególnej i ostrzegać przed naruszaniem porządku i uzmysłowić, że nie może być przyzwolenia i pobłażliwości do tego rodzaju przestępstw z mowy nienawiści. Takie hasła mogą prowokować do popełniania tego rodzaju przestępstw i nie można tego rodzaju zachowań  traktować w kategoriach wolności słowa. Trybunał w Strasburgu podkreślał, że nie ma wolności słowa w przypadku nawoływania do nienawiści.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w sprawie II AKa 144/22 dotyczącej usiłowania zabójstwa na terenie noclegowni odroczył wydanie wyroku do dnia do dnia 17 października 2022 r., godz. 13.00, s. IV, z uwagi na zawiłość sprawy. Sprawa dotyczy mężczyzny, któremu zarzucono, że w dniu 17 maja 2021r. na terenie noclegowni, działając w zamiarze bezpośrednim, usiłował dokonać zabójstwa kobiety w ten sposób, że grożąc jej pozbawieniem życia, oblał jej spodnie łatwopalnym płynem, przy czym celu swojego nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonej oraz  interwencję osób trzecich tj. czyn z art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 148 §1 k.k. Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2022r. w ramach zarzucanego oskarżonemu czynu, uznał mężczyznę  za winnego tego, że w dniu 17 maja 2021r. groził kobiecie pozbawieniem jej życia, jednocześnie oblewając jej spodnie łatwopalnym płynem, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, czym wyczerpał znamiona czynu z art. 190 §1 k.k. i za tak zakwalifikowany czyn skazał go i wymierzył mu karę 8  miesięcy pozbawienia wolności. Apelacje od  wyroku wnieśli: Prokurator, Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej i obrońca.

27 października 2022r., godz. 09:00  s. IV Sąd Apelacyjny w Białymstoku zajmie się sprawą  dwóch mężczyzn – pracowników ochrony, z których jeden  spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu i nie udzielił mu pomocy, drugi zaś również nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (sygn. akt II AKa 95/22). Pokrzywdzony zmarł w dniu 08.03.2021 r. w Szpitalu Powiatowym w Wyszkowie. Sąd Okręgowy w Ostrołęce wyrokiem w sprawie o sygn. akt  II K 57/21 uznał oskarżonego  winnego tego, że  na terenie Klubu spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu mężczyzny w postaci ciężkiego kalectwa w ten sposób, że zadał wymienionemu dwukrotnie uderzenie rękoma w okolicę twarzy, wskutek czego upadając, uderzył on głową o twardą posadzkę korytarza, w wyniku czego doznał obrażeń ciała w postaci urazu czaszkowo - mózgowego, na który składały się złamanie przedniej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, złamanie podstawy przyśrodkowej części piramidy, złamanie wyrostka szyjnego lewego kości potylicznej, rozległy krwiak podtwardówkowy nad lewą półkulą mózgu z obecnością krwi w szczelinie międzypółkulowej mózgu i móżdżku oraz obrzęk mózgu, prowadzące do stanu wegetatywnego tj. czynu z art. 156 § 1 pkt 2 kk i za to na skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności. Ponadto uznał go za winnego tego, że w dniu 3 października 2020 r. w nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, zaniechał wezwania pogotowia ratunkowego lub innych służb, tj. o czyn z art. 162 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżonemu wymierzono karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Drugi z oskarżonych został uznany za winnego tego, że nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. czynu z art. 162 § 1 k.k. i za skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby. Został uniewinniony od popełnienia czynu z art. 217 §1 k.k. tj. dokonania naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonego poprzez zadanie mu dwukrotnie uderzenia ręką w okolicę twarzy. Apelację od powyższego wyroku złożył Prokurator domagając się zmiany wyroku poprzez przypisanie pierwszemu z oskarżonych czynu z 156 §3 k.k. i wymierzenie mu kary 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności  i kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności oraz w stosunku do drugiego  z oskarżonych uchylenie wyroku w części dotyczącej czynu z art. 217§1 k.k. i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej w apelacji wniósł o zaostrzenie kary pierwszemu z oskarżonych do 6 lat pozbawienia wolności za I  czyn, za II czyn zwiększenie kary do 3 lat pozbawienia wolności.   Odnośnie drugiego z oskarżonych uchylenie pkt III wyroku w zakresie uniewinnienia  i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwiększenie kary z 6 miesięcy do 3 lat. Apelacje wnieśli także obrońcy pierwszego  oskarżonego. Jeden z nich domagał się zmiany wyroku poprzez zakwalifikowanie przypisanego w pkt I wyroku czynu z art. 162 §1 k.k., co do pkt II uniewinnienie oskarżonego oraz zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary, a co za tym idzie wymierzenie mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, drugi zaś wniósł o zmianę wyroku poprzez uchylenie pkt V o karze łącznej i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie II.

Sad Apelacyjny w sprawie mężczyzny, który dokonał zabójstwa nożem kuchennym (sygn. akt II AKa 80/22), któremu wymierzono karę 15 lat pozbawienia wolności, z  uwagi na zawiłość sprawy i konieczność przeanalizowania ostatecznej argumentacji oskarżonego, odroczył wydanie wyroku do dnia 25.10.2022 r., godz. 14.00, sala IV.

W dniu 20 października 2022r., godz.09:00  s. IV Sąd Apelacyjny w Białymstoku rozpozna sprawę dotyczącą mężczyzny, który dokonał rozboju w placówkach bankowych posługując się bronią palną w postaci pistoletu (sygn. akt II AKa 157/21).

Sąd Okręgowy w Białymstoku w ramach zarzucanych mężczyźnie czynów uznał go  za winnego tego, że posługując się bronią palną w postaci pistoletu marki Walther model P-99, groził pracownicom banków natychmiastowym użyciem tej broni i pozbawieniem ich życia oraz dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy (46.349,89 zł na szkodę jednego banku 87.690 zł. na szkodę drugiego), tj. o czyny z art. 280 § 2 k.k.. i za to skazał go na karę łączną  5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a także orzekł obowiązek naprawienia szkody oraz zapłatę na rzecz pokrzywdzonym pracownicom banku kwot zadośćuczynienia po 2.500 zł. za doznana krzywdę. 

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego wnosząc o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z pkt I i zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt II poprzez zakwalifikowanie go z art. 280 §1 k.k. (rozbój bez użycia niebezpiecznego narzędzia) i w oparciu o te modyfikację znacznę zmiarkowanie wymierzonej kary i środków karnych ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W dniu 30 września 2022r., godz. 10:20  s. II Sąd Apelacyjny w Białymstoku rozpozna sprawę I ACa 611/18 przeciwko Gminie Wasilków o zapłatę.
Powód Skarb Państwa – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o zasądzenie od Gminy Wasilków kwoty 1.119.374,38 zł wraz z ustawowymi odsetkami i odsetkami za opóźnienie, tytułem zwrotu kosztów związanych z oświetleniem przebudowywanej drogi krajowej nr 8 i 19 na odcinku Białystok – Katrynka od km 648+117 do km 654+548 na terenie gminy Wasilków (wieś Jurowce, wieś Sielachowskie, węzeł Sochonie) w okresie listopad 2010r. – grudzień 2013r.
Swoje żądanie argumentował faktem, iż Gmina Wasilków, pomimo ciążącego na niej ustawowego obowiązku oświetlenia części odcinka drogowego Białystok – Katrynka oraz węzła drogowego Wasilków nie zawarła z dostawcą energii umowy na jej dostawę i nie ponosi kosztów oświetlenia. Wobec natomiast konieczności zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego na wskazanych odcinkach, GDDKiA Oddział w Białymstoku zawarła z PGE Zakład Energetyczny Białystok S.A. w Białymstoku oraz PGE Obrót S.A. Oddział z siedzibą w Białymstoku umowy kompleksowe sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji, pokrywając z własnych środków powstałe koszty oświetlenia drogi. Powstałe wydatki, zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10.04.1997r. – Prawo energetyczne winna ponosić strona pozwana.
Pozwana Gmina Wasilków uznała powództwo w zakresie kwoty 1.992,23 zł i wniosła o jego oddalenie w pozostałym zakresie. W ocenie strony pozwanej  roszczeniem objęty jest okres, w którym realizowana była inwestycja drogowa, brak jest więc podstaw prawnych do obciążania gminy kosztami oświetlenia dróg przed datą oddania ich do użytku.
Sąd Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 marca 2018 roku uwzględnił powództwo w całości i zasądził od pozwanego Gminy Wasilków na rzecz powoda Skarbu Państwa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad kwotę 1.119.374,38 zł (jeden milion sto dziewiętnaście tysięcy trzysta siedemdziesiąt cztery złote, 38/100), nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności co do w/w kwoty.
Sąd uznał, że zebrane w sprawie dowody, a w szczególności decyzja nr 81/07 Wojewody Podlaskiego z dnia 7 listopada 2007r. nie wskazują, aby inwestycja powoda polegała na budowie nowych dróg. Orzeczeniem tym jedynie zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu kompensacji przyrodniczej, projekt budowlany oraz udzielono powódce - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddziałowi w Białymstoku pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr 8 Warszawa – Białystok – Katarynka – Sochonie od km 648+117 do km 654+548 wraz z budową niezbędnych obiektów inżynierskich służących do utrzymania drogi, transportu drogowego oraz przebudową i budową niezbędnej infrastruktury technicznej. Zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedmiotowy odcinek drogi zaliczony został do kategorii GP i pozwana Gmina ma obowiązek poniesienia kosztów jego oświetlenia. Gminy są odpowiedzialne za zapewnienie oświetlenia na przebiegających przez ich teren dróg krajowych. Obowiązek ten wynika z przywoływanych treścią niniejszego uzasadnienia przepisów, tj. cytowanym już art. 18 ust. 1 pkt 3 – prawa energetycznego, ale też art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych („do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2”). Pozwana Gmina został poinformowana o zawarciu umowy na sprzedaż energii elektrycznej, co wpłynęło automatycznie po stronie gminy na powstanie obowiązku uiszczania należności za pobraną energię. Gmina partycypując wyłącznie w części kosztów zaoszczędziła wydatki, które obciążały ją z mocy ustawy, zubożając powoda o wysokość opłat poniesionych na rzecz dostawcy energii elektrycznej. Skoro koszty oświetlenia przedmiotowego odcinka drogi za żądany w pozwie okres poniósł powód, stosownie do art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c. może on żądać od pozwanej zwrotu tych wydatków.
Sąd Apelacyjny rozpozna apelację wniesioną przez stronę pozwaną Gminę Wasilków, która domaga się oddalenia powództwa ponad kwotę 1992,23 zł.